Waterspreeuw

Al wéken wilde ik een keer naar de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD), naar de daar bivakerende Waterspreeuwen, maar alsmaar kwam het er niet van. Dan is de kerstvakantie dus die ideale gelegenheid om de schade in te halen. Dus klom ik vanmorgen om 9:25 (het blijft tenslotte vakantie) in de trein om via Utrecht en Leiden af te reizen naar Heemstede. Daar een OV fiets opgehaald en vervolgens per fiets verder naar uitspanning 'de Oase', aan de rand van het duingebied. Hier de fiets geparkeerd, aangezien je er a) met de fiets niet in mag en b) het er toch niet te fietsen was zo glad. Hier bleek dat je een dagkaart moet kopen om er in te mogen... Wat een gedoe. Voor moderne mensen was de kaartjesautomaat niet geschikt; alleen met muntgeld betalen... Dat had ik niet dus aan de toevallig passerende boswachter gevraagd wat te doen: Bij de Oase kopen en als ze 't daar niet hebben gewoon zonder kaartje naar binnen. Ik weer terug naar de Oase. Hadden ze daar geen dagkaartjes meer. Er zaten een stel jongelui die 'al klaar' waren. Een van hen gaf mij zijn kaartje. Aardig!! Dus: op naar de Waterspreeuw. Dat was nog een hele operatie, want het was hier en daar spekglad in het bos, waardoor je beter door de rulle sneeuw kon lopen, wat dan wel weer extra zwaar was. Bovendien liep ik met de telescoop te zeulen, die achteraf helemaal niet nodig was, maar je kan er soms maar beter mee dan om verlegen zitten. Gisteravond had ik de punten waar het beest het laatst gezien was (ook gisteren) al in de GPS gezet, maar kon dat niet helemaal vinden... Bleek een paadje gemist te hebben. Dus na enige omzwervingen en geploeter buiten de paden, kwam ik dan toch bij het juiste kanaaltje terecht. Hier trof ik al gauw een mooi dichtbij de doelsoort van de onderneming aan. Rustig fouragerend, en zich niets aantrekkend van passerende wandelaars en vogelaars zat 'ie aan de overkant van het kanaaltje, leuk zijn gedrag demonstrerend door afwisselend te snorkelen (alleen koppie onderwater) en te duiken, steeds met een hapje bovenkomend. Even later vloog hij weg richting watervalletje en dus ging ik maar op zoek naar zijn maatje, een paar honderd meter verder op. Ook deze liet zich van zeer dicht bij bekijken en fotograferen. Hieronder een paar foto's en een filmpje.

Rotskruiper en oehoe

Afgelopen maandag ontdekte Arnold Meijer een rotskruiper in de ENCI groeve in Maastricht. Dat is een leuke vondst van een soort die 20 jaar geleden voor het laatst in Nederland is gezien toen er langdurig een juveniel beest op het hoofdgebouw van de VU in Amsterdam verbleef. Dat was in de periode dat voordat ik mij met twitchen bezig hield dus deze limburgse vogel was voor mij een must. Eerder van de week kon ik niet echt van kantoor weg en gisteren was het SOVON-dag en dat wilde ik toch eigenlijk ook niet missen, daarom dus vanmorgen met de eerste trein, wat heroïscher klinkt dan het is, om 8:11 uur richting Maastricht vertrokken. De treinreis leverde nog weer een nieuwe treinlijstsoort op, een patrijs vloog verschrikt op uit een mooi berijpte akker ergens in Brabant. In Maastricht heb ik mij van een OV-fiets voorzien en ben ik naar de bekende plek gefietst. Bij het eerste kijkpunt aan de noord kant van de groeve kon met enige fantasie de oehoe (180b op de jaarlijst en 280 op de lifelist) ontwaard worden, maar echt bevredigend was het niet, je keek al behoorlijk tegen het licht in. Maar voor die oehoe kwam ik ook eigenlijk niet, mooi meegenomen, nog even een schaamsoortje opvegen, maar het echte werk moest nog beginnen. Al gauw was het zicht zo slecht dat het meer noordwestelijk gelegen kijkpunt betere kansen bood. Hier gebeurde echter helemaal niks, wandelaars kwamen en gingen, even als vogelaars. Een eekhoorn zorgde even voor wat vertier maar al gauw werden de blikken toch weer groevewaarts gekeerd. Rond half 2 vonden we (Guus Peterse was inmiddels voor een 2e dosis rotskruiper aangeschoven) dat het op het van hier goed zichtbare meer zuidelijk gelegen kijkpunt wel erg druk werd en dat het dus tijd werd om daar maar eens te gaan kijken. Geen moment te vroeg zoals bleek want toen ik aangefietst kwam ging er net een opgewonden golf door de daar opgestelde vogelaars. De vogel kwam van achter ons, ongeveer vanaf de fabriek onder ons langs gevlogen en verdween in een van de vele gaten (voor de lokaal bekenden, het 4e van links). Helaas was ik nog met m'n kijker en telescoop aan het stoethaspelen zodat ik deze actie miste... Gelukkig verscheen na een klein kwartiertje de vogel wederom en verplaatste zich nog wat verder naar links om vervolgens minutenlang onder in het 2e gat rond te scharrelen, daar wat heen en weer te vliegen, nog een poosje rond te dwarrelen, ondertussen alle kenmerken tonend, hopachtig gedrag en vlucht, trekkerig rond kruipen, daarbij ook steeds met de vleugels trekkend en in vlucht lijkt hij nog het meest op een grote vlinder. Wat een gaaf beest!!! Nr. 181/281 kon bijgeschreven.

Visarend (#161 op de jaarlijst)

 De weersvoorspellingen hebben het voor vandaag over de enige mooie dag in de komende 15... Daar moet ik maximaal misbruik van maken. Om half 10 zit ik op de fiets, onderweg naar het Noorderpark. Een uurtje later zit ik met koffie, de telescoop gericht op de visarendboom aan het Bert Bospad klaar voor wat komen gaat. Vooralsnog nog geen visarend, maar wel een mooie bruine kiekendief, spelende juveniele sperwers, diverse buizerden. De koffie smaakt uitstekend en ik zit hier heerlijk in het zonnetje. Na een uurtje verder. Er is inmiddels wel wat meer wind, maar dat is niet zo erg. Door naar Tienhoven en de eendekooi, kijken of de visarend zich daar ophoudt. Ik zit me druk te maken over het nauwe hekje aan het tienhovens kanaal, waar het zo moeilijk doorkomen is met mijn fiets met alles er op en er aan, maar tot mijn grote geluk staat het open. Lekker zo door rijden. Maar niet te hard, want het zijn niet alle drie buizerden die daar jagen!! 1 van de drie is de visarend!! Hij is aan het jagen boven de plasjes, en zweeft even later af richting: Bert Bospad. Even later zie ik 'm weer zweven. Nu met een buit in zijn poten. Hij is dus vast even naar de stille plas geweest.

Bij het bekende bankje eet ik mijn boterhammetjes. Er is niet echt veel meer te zien, anders dan een 2-tal grote zilverreigers en een paar kieviten. Verder via Hollandse Rading. Langs de Graaf Floris V weg zie ik een ringslangetje het kanaaltje oversteken. Later tref ik een doodgereden excemplaar :-(. Bij de boerderij winkel achter de Mauritshoeve eet ik een ijsje. Om een uur of 5 (inclusief boodschappen doen) ben ik weer thuis.

Géén Siberische grijze ruiter...

Om half vier vanmiddag kwam op mijn mobieltje de melding binnen van een mogelijke siberische grijze ruiter op de Zuidpier in IJmuiden. Zonder verder nadenken ben ik in de eerstvolgende trein gesprongen. In Utrecht kwam de enigszins teleurstellende melding dat zo'n 20 man het beest niet terug konden vinden, en het advies aan mensen onderweg om wellicht de Noordpier te gaan afzoeken. Toch ben ik maar verder gegaan op mijn oorspronkelijke weg naar IJmuiden Marina. Om goed zes uur kom ik daar aan en zie ik een heleboel vogelaars met hun scoop over hun schouder richting parkeerplaats lopen. Voor de zekerheid vraag ik nog maar even maar de het antwoord is dat ondanks zéér intensief zoeken door een boel mensen het beest niet terug is gevonden. Met de zelfde bus als waarmee ik gekomen ben keer ik dus maar terug naar Amsterdam Sloterdijk. Als troost, en gezien het feit dat het inmiddels toch wel etenstijd is, haal ik bij een pasta-afhaaltentje een lekkere portie ravioli met tomatensaus en mozzarella, compleet met een klein flesje prosecco. Van de NS heb ik eerder dit jaar als goedmakertje voor de winterperikelen een upgradekaartje gekregen om van een 2e klas een 1e klas kaartje te maken. Daar heb ik vandaag maar gebruik van gemaakt zodat ik lekker rustig en uitgebreid kan zitten. M'n pasta en wijntje smaken prima en met een lekker stukje Zucchero Fornaciari erbij vermaak ik me prima. Om even na 8 uur weer thuis. Vier uurtjes OV voor Jan met de Korte Achternaam, maar desondanks heb ik me best vermaakt.

Moderne zeezoogdieren in de Varangerfjord

De zeezoogdieren in de Varangerfjord maken gebruik van social media (zie het laatste woord van de beschrijving...;-)

Finland 2010 dag 12 Utsjoki - Berlevag

Eerst even bij de leuke bootjes kijken, een wandelingetje langs de rivier maken en dan op naar Noorwegen. Langs de rivier diverse kemphanen en bontbekpleviertjes en zelfs een waterspreeuw scheert snorrend over de stroming, om even op een dikke steen te landen. Helaas zit hij er maar kort en vliegt hij gauw weer naar de overkant waar een woeste beek zich in de rivier stort. Er bloeit een mooi geel viooltje. Viola biflora, oftewel tweebloemig viooltje.

Helemaal links in beeld een huisje zoals dat waarin we verbleven. We rijden helemaal langs de Finse, zuidelijke oever van de Tana. We stoppen even bij een brugje en kijken naar een vrouw middelste zager. Even verder een leuk plekje voor koffie. Jammer dat het regent. In de auto blijven dus maar. Dat heeft onverwachte voordelen, want in het beekje waar we naast staan foerageert en poetst op zijn gemakje een grote gele kwikstaart en even later verschijnt zelfs een blauwborst. Niet met een wit vlekje in het blauw, zoals bij ons, maar met een rood ‘sterretje’, de ‘originele’, nominaat vorm. Leuk!! Na de koffie verder langs de rivier. Zonder iets te merken passeren we de Fins-Noorse grens. Alleen zie je op de borden ineens Noorse namen en verkeersborden en de huizen zijn anders. Ergens langs de weg zie ik in een flits 2 elanden grazen maar we zijn er voorbij voor ik het goed en wel in de gaten heb. Keren is op deze weg niet echt mogelijk dus laten we het verder maar zitten. We eten onze boterhammen op een parkeerplekje aan de voet van een hoge rotswand, aan de oever van de rivier. Het regent nog steeds dus blijven we weer lekker binnen zitten. Bovendien zijn er veel muggen. We rijden op een gegeven moment ergens een klein wegje in, gewoon zomaar om even te kijken en komen uit in een groot schorrengebied waar 2 paartjes kleine jagers zitten te broeden en waar Temmincks strandlopers vlak bij de auto fourageren en baltsen (geluid hier). In de fjord zie ik een zwarte zeekoet en veel eidereenden. Waar de weg van de rivier afbuigt en de bergen in gaat wordt het bos (voor zover je daar van kunt spreken met berkjes van nauwelijks 3 meter) nog dunner en komen we op de kale fjell terecht. Prachtig groot weids landschap. Hier en daar zie je op dit verlaten land toch huisjes staan, waar zouden die mensen van leven of zijn het allemaal vakantiehuizen van mensen die in de stad wonen? Bij de splitsing in de weg waar je linksaf naar Berlevag gaat en rechtdoor naar Batsfjord is ook weer een meertje. Hier zwemt een roodkeelduiker en na iets beter kijken zie ik ook 2 of 3 grauwe franjepoten ronddobberen onder de dekking van de oever. We nemen hier de weg naar Berlevag. Er vliegen hier en daar kleinste jagers en in een meertje dat nog half vol ijs ligt zwemt heel toepasselijk een ijseend. We stoppen ergens voor een sanitaire pauze, en ik zie kort een sneeuwhoen vliegen. Helaas blijft het regenen. Het is ook koud, niet warmer dan een graad of 11, met een koude wind. Geen weer om eens even een stukje te wandelen, hoe aantrekkelijk het landschap er ook uitziet. Via Kongsfjorden komen we rond 6 uur aan in Berlevag. Hier logeren we in een pension dat ons door Harry en Ans Verschuren is aangeraden. Zij verbleven er in 2006 met hun caravan. We hadden voor ons 3-en een kamer gereserveerd, maar dat blijkt wat al te krap. Gelukkig is er nog een kamer vrij. Ik heb dus lekker even 2 nachten een kamer voor mezelf.

Ook hier zijn weer baltsende Temmincks strandlopers. Later wil ik eens proberen eentje te fotograferen, maar nu is het koud, winderig en regenachtig (en etenstijd).

Finland 2010 dag 11 Tankvaara - Utsjoki

Om half 3 sta ik op om eens te horen hoe een Fins bos bij middernachtszon klinkt. Buiten mijn raam zingt een koolmees, en in de verte hoor ik keep, de alomtegenwoordige fitis en zanglijster, maar het lijkt niet op ons ochtendconcert. In het bos springt een sneeuwhaas voor me uit over het pad. Zijn buik en poten zijn nog wit, zijn lijf bruin-grijzig. Zijn oren zijn korter dan van onze haas.

Ik loop het 3 km rondje, met de blauwe kegeltjes. Op een paar plaatsen ga ik zitten en luisteren, maar het levert anders dan een heggenmus niets nieuws op. Het is wel een vreemde gewaarwording, om midden in de nacht in helder daglicht door het bos te lopen. Om even voor 4 uur lig ik weer in mijn bedje.

Om half 8 weer op. Alleen nog maar koud water dus geen douche, maar kattenwasje. Ontbijt en verder naar Utsjoki, met eerst een wandeling bij Saariselka. Wederom een mooie wandeling. Het regent een paar spetjes, en heel even lijkt het zelfs of het sneeuwt. We zouden een pad volgen, maar een rendier paadje is veel leuker, en met de GPS kom je wel weer terecht bij je beginpunt. Rond 11 uur terug bij de auto. Even koffie drinken en dan weer op weg. Wel hier en daar op ’t gemakje een beetje omkijken. Rond etenstijd zijn we in Inari. Doen een paar boodschapjes en halen nog even geld bij de Otto (Fins voor geldautomaat). Aangezien de baby van collega Suus nog niet is geboren wacht ik nog met het aanschaffen van een kraamkadootje tot we hier op de terugweg wéér langskomen. Verder dus weer. Rond 15:30 thee bij Nellan Tuulen Tupa, een fameuze plek onder vogelaars, omdat hier op de voedertafel de haakbek gezien kan worden. Ook vandaag is dat het geval, eigenlijk een beetje té makkelijk, gewoon kopje thee nemen, gaan zitten en wachten tot hij komt. Andere leuke waarnemingen zijn de grote hoeveelheid barmsijsjes en witstuitbarmsijsjes, kepen in prachtig zomerkleed en een kort bezoek van de bruinkopmees. Dom genoeg heb ik de camera in de auto laten liggen. Op de terugweg nog maar een poging doen. Na de thee met haakbek kan mijn dag eigenlijk niet meer stuk, maar moeder heeft nog wel een wens, franjepoten zien in een meertje. Franjepoten zijn kleine (musgrote) steltlopertjes die kunnen zwemmen. We hebben net thee gedronken, maar we hebben zelf ook nog en stoppen bij een meertje. En jawel. Ik zie een klein beestje op het water, en nog een en nog een… Een stuk of 5 franjepoten scharrelt rond tussen de golven, want het waait behoorlijk. Wie weet hoeveel we er al gemist hebben door gewoon niet op de goeie plek te zoeken. We hebben steeds gekeken naar ondiepe poeltjes met veel begroeiing, maar dit is een heus meertje, met een grondelende zwaan, dus redelijk diep. Nu kan de dag dus helemaal niet meer stuk. Tegen een uur of zes zijn we in Utsjoki, waar we in een klein bungalowtje op een vissersbungalowparkje aan de rivier de Tana overnachten. In het huisje zelf is geen stromend water, dus ook geen douche en toilet ,maar we staan tegen over het toilethuisje, en voor een nacht is het niet zo’n ramp. Ik kook lekker macaroni. Er liggen buiten mooie houten visbootjes die ze hier op de rivier gebruiken om op Zalm te vissen. De Tana is de grensrivier die Fins Lapland scheidt van de Noorse provincie Finnmark.