Foot It 2014 challenge is on!

Dit wordt mijn aktieradius. Heb een doel van 51 soorten opgegeven. Het doel van vorig jaar was nog al ambitieus, dat heb ik dus maar wat bijgesteld....

Sperweruil in de herhaling

Ik had 'm natuurlijk zondagavond al gezien, maar het bleef kriebelen, ik wilde 'm ook nog graag bij daglicht zien en eventueel ook fotograferen. Dus dinsdagmiddag, nadat de vogel weer gemeld was, een paar uur vrij genomen en wederom naar Zwolle afgereisd. Daar werd ik niet teleurgesteld. Er waren weer veel vogelaars en fotografen aanwezig en de uil zat lekker dichtbij, zich niets aan te trekken van al die drukte onder hem. Hier dus een paar foto's

Aan aandacht geen gebrek

 

Op je gemakkie in je boom. Mooi hoor!

Die ogen!

Geen kouwe voeten, zo met je mofje eroverheen...

Nogmaals... Die ogen. Dwars door je ziel.

...

Kan je ooit uitgekeken raken op zo'n fraai beest... Ik niet. Maar toch na 1,5 uur vergapen weer op huis aan. In de trein lees ik de melding van een Laplanduil in Ede. Enig speurwerk wijst uit dat dit om een ontsnapte kooivogel gaat. Die laten we dus maar links liggen

Sperweruil, wat een mooi beest!

Zondagavond 24 november kwam om 8 uur de melding dat er in Zwolle een Sperweruil zou zitten. Ik heb me - in tegenstelling tot vele andere keren - geen moment bedacht en ben onmiddelijk in de trein gesprongen. In de trein trof ik een andere vogelaar, die weliswaar gewoon in de trein op weg naar huis zat, maar ter plekke besloot mee te reizen tot Zwolle. In Zwolle aangekomen gauw een OV Fiets gehaald en om 21:50 stonden we in het romantische schijnsel van de verlichting van het BP tankstation aan de IJsselallee oog in oog met een prachtige Sperweruil. Wat een beest, en wat een twitch. Het personeel van dat tankstation zal niet gesnapt hebben wat ze overkwam. Meer dan 30 auto's stonden kris kras neergesmeten, want geparkeerd kon je het niet noemen. Het was een gezellige boel en zelfs de NOS was er om een reportage te maken.

Ook de nachtwaker van de NS kwam poolshoogte nemen.

Tevreden, maar eigenlijk nog niet voldaan zat ik om 10 voor 11 in de trein naar huis.

Argh!

Al dik 10 maanden geleden dat ik hier voor het laatst iets pende. Niet dat er in die tijd niks gebeurd is... De tijd gaat zo snel dat ik er nauwelijks aan toe kom alles wat er gebeurt te memoreren. Voor je het weet is het 2 weken verder en is waaraan je plezier beleefde niet meer dan een vage herinnering. En dan is er ook nog die nieuwe hobby die begin dit jaar zijn intrede deed... Haken.
Even kort recapitulerend: In januari deed ik mee aan de Foot It challenge, zoveel mogelijk vogels waarnemen te voet op loopafstand van je huis. De verslagen daar van kun je hier,  hier en hier lezen (in het Engels omdat het initiatief in Engeland begon). Volgend jaar weer wat mij betreft. De jaarlijst staat inmiddels op 204, met als krenten Terekruiter (2, een diep in Zeeland en een week later 1 bij Spaarnwoude), Kleine Klapekster bij Warmond, op dezelfde - koude - eerste juni als de Terekruiter bij Spaarnwoude. Verder leverde Texel een aantal fijne dingen, Aziatische roodborsttapuit en Bladkoning op 22 september en op 12 oktober een Struikrietzanger en een Bergfluiter (die mogelijk nog Balkan Bergfluiter wordt, maar daarover is de jury - de CDNA - nog in beraad). De lijst van vorig jaar zal ik denk ik niet evenaren, maar alles boven de 200 is meegenomen.

En dan is er nog die nieuwe hobby, haken... Als dolletje zei ik eind vorig jaar tegen vriendin Annemiek, toen we bij een kraampje met o.a. haakpakketjes stonden op de wintermarkt van landgoed Oostbroek, dat me dat wel gezellig leek, met zijn twee-en bij met een haakwerkje op schoot in ons warme huisje op Texel. In januari verraste ze me met een avondje haakcursus in Amersfoort. Ik was meteen verkocht, zij zelf is niet verder aangestoken met het haakvirus. Inmiddels heb ik 2 colsjaals, een paar polswarmers, een paar babydekentjes, een poncho, een shirt, een paar telefoonhoesjes en een vest gehaakt en heb ik momenteel een ander shirt op de naald zitten. Ik zal wat foto's opsnorren en hier nog bij plakken.

Telefoonhoesje no.1.

 

En nr. 2.

Poncho. 70 vierkantjes...

200

Gisteren haalde ik de mijlpaal van 200 vogelsoorten op de jaarlijst. Bijna 5 maanden eerder dan vorig jaar. Hoe dat kan... Ik ben duidelijk meer en op de goede tijden in het veld geweest. Onder anderen met Pasen een paar dagen in het Lauwersmeer gebied, en begin mei een lang weekend op Texel. Verder heb ik een aantal doelgerichte tochtjes gemaakt. Naar aanleiding van meldingen op waarneming.nl op pad in de buurt, of echte twitches, naar aanleiding van meldingen via Dutch birdalerts wat verder weg, vaak samen met Annemiek. Nr 199 en 200 waren grauwe vliegenvanger en vuurgoudhaantje. Die laatste hoorde ik zingen, maar ik was niet 100% zeker. Ik wilde het dus even controleren met zang op de telefoon. Daar reageerde hij direct op. Onmiddellijk zat hij vlak boven mijn hoofd, zijn oranje kuifje recht overeind, luid te zingen. Erg leuk. Nu verder. Vorig jaar kwam ik tot 218. Doel wordt dus nu teminste 219...

Inhaalslagje

Het is een drukke rare tijd geweest met werk en andere dingen. Gelukkig ook genoeg tijd gehad om leuke dingen te doen (lees vogelen). Een kleine samenvatting van wat er sinds half maart gebeurd is op dat gebied. Een paar tripjes op de zondagmiddag, OVP en Zouweboezem, gecombineerd met een paar kleine twitches brengt de jaarlijst op 168.  Een lang weekend met Pasen in het Lauwersmeer was wel een van de highlights, ondanks dat het maar 3 nieuwe jaarlijstsoorten opleverde. Het was héél lang geleden dat ik daar geweest was, eens als kind, en daarna nooit meer. Ik weet vrij zeker dat het niet weer zo lang zal duren... Vele tienduizenden brandganzen bij elkaar en daar dan 2 roodhalzen uithalen is een fijn gevoel, of met de zon op je rug kijken naar een weiland vol gele kwikken, rietgorzen en ander klein spul terwijl op de achtergrond blauwborsten zingen en baardmannetjes pingelen....In de stromende regen luisteren naar het liedje van de Pallas' boszanger. Dat waren daar dan weer de highlights van. Een beetje een domper was het naar Wijchen afreizen om daar op het perron te ontdekken dat de grijze wouw nét weg is... Ach ja, vrijdag de 13e, ik had het kunnen weten. Gelukkig had ik de dag er voor - alweer in de stromende regen - mooi 2 beflijsters gevonden op de plek waar ik ze 3 jaar eerder voor het eerst in NL zag, met als bonus m'n eerste tapuit voor dit jaar. Zondag de 15e liet de draaihals bij de Lepelaarsplassen zich niet vinden, maar twee steltkluten met een zwarte ibis als toetje is niet slecht...

Fyledalen

Eigenlijk had ik vanmorgen weer vroeg op zullen staan, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Daarom maar uitgeslapen en een beetje omgedoedeld. 's Middags op excursie naar Fyledalen, een gebied in het binnenland waar steen- en zeearend voorkomen. Fyledalen is een mooi stil dal met een paar boerderijen. Het wemelt er nog van de zwaluwen. Voornamelijk boeren-, maar ook nog enkele huiszwaluwen doen zich te goed aan de insecten rondom de boerderijen. We zetten de auto neer om te gaan wandelen, maar zijn nog niet goed en wel uitgestapt als een grote arend op de thermiek de heuvelrug over komt zeilen. Een juveniele steenarend!! Even later wordt hij gevolgd door een rode wouw. In het bos roepen ondertussen goudhaantjes, zwarte mezen en een enkele kruisbek. We rijden toch nog een eindje door. Als we de auto nogmaals parkeren om dan nu toch echt te gaan wandelen zeilt een juveniele zeearend voorbij. Het kan niet op!! Op zeker moment horen we een raar geluid. Het duurt even tot het tot ons doordringt dat we naar boomkikkers staan te luisteren! Voor we naar huis gaan rijden we nog langs een meer waar we de zeearend nog een keer zouden kunnen zien. Onderweg zien we echter ook de steenarend nog een keer prachtig over komen. Op het pad naar het meer vind ik een dode ringslang, en aan het meer zien we inderdaad de zeearend nog een keer. Niet geweldig, want we kunnen niet aan de oever komen, maar toch. Ook een visdiefje is ter plaatse. Leuk voor eind september. Thuis na eten en choc weer op tijd naar bed voor morgenochtend een laatste keer Nabben.

Vogels ringen, hoe en waarom.

Vanmorgen is vroeg opstaan eens niet nodig. Dus gewoon tijd voor douchen en op een vakantieachtige (7:00 ipv 5:30) tijd opstaan. Om half 9 worden we verwacht bij de vuurtoren voor een nog niet bekende aktiviteit. Kan een excursie zijn, kan een rondleiding in het ringstation zijn, of nog wat anders. Het blijkt dat we een verhaal verteld krijgen over het hoe en waarom van ringonderzoek. Voor velen van ons natuurlijk een beetje gesneden koek, maar even goed een zeer interessant verhaal van 2 uur. Een verhaal dat met veel verve en ethousiasme verteld door Karin, een vrouw van mijn leeftijd, misschien zelfs nog wat ouder, die behalve vrijwilliger bij het ringstation ook de lokale weervrouw is. Elke 3 uur om 0, 3, 6, 9, 12 enz. Greenwich meantime leest ze de weergegevens af van het weerstation in de tuin van de vuurtoren. Dag en nacht, 365 dagen per jaar. Ze vertelt over het ontstaan van vogels uit dino's, het ontstaan en nut en noodzaak van vogeltrek en over het vangen en ringen.  Bij het onderdeel over het hoe en waarom van ringen wordt het aanschouwelijk onderwijs. Uit een katoenen zakje met een strandzeefje eronderaan genaaid komt een roodborstje tevoorschijn.

Aanschouwelijk onderwijs.

Uitgebreid wordt ons getoond wat er nou eigenlijk allemaal gemeten en gewogen wordt voordat een vogel een ringetje krijgt.

Na het verhaal tijd gauw terug naar de camping want 's middags gaan we met de  fiets op excursie naar Lillahamn. Al voor we de fiets hebben neergezet worden we verrast door een juveniele steppekiekendief die jaagt langs de waterkant. Al jagend komt hij vlak over ons heen. Alle kenmerken zijn mooi te zien. De kaneelbruine buik, de 'boa' (lichte halsring) en de lichte stuit. Verder op, aan het eind van de weg parkeren we die fiets en maken een lange wandeling. Op een betonnen schuurtje zit een slechtvalk, die even later vertrekt, alle aanwezige ganzen en eenden in paniek uiteen jagend. Langs de waterkant fourageren piepers en kwikstaartjes. Heel in de verte op een baken zit een zeearend. Eigenlijk alleen het feit dat je hem uberhaupt kan zien, gezien de afstand maakt er een zeearend van, want verder kan je er niet veel aan herkennen. Een tweede gebiedje kunnen we niet vinden, maar we houden ons dan maar bezig met een weiland vol kwikstaarten, kneuen en mogelijk fraters.Op weg terug nog even een paar boodschapjes en thuis eten, choc en op tijd naar bed want morgen weer vroeg op.

Velduilen

Vanmorgen als gebruikelijk vroeg op en naar Nabben. Eigenlijk weinig verschil met gisterochtend. In de lagune zwemt tussen de kuifeenden een vrouwtje toppereend. De zeehonden liggen als een logge hoop lijven op het strand. Na 2 uurtjes op de punt terug naar de vuurtoren en daar nog wat kijken. Een paar buizerds trekken laag over zee (gek gezicht!), achtervolgd door een jager. Eerst roept iemand grote, maar studie in de vogelgids doet ons die mening  bijstellen naar middelste jager. Een volgend groepje grote roofvogels komt aangevlogen. Een buizerd, een wespendief en niet een, niet twee, maar drie velduilen. Ze dwarrelen een paar keer rond als vlinders en landen vervolgens ergens in de duinen! Wat een gave beesten zijn het toch. Tegen 10 uur terug naar de camping. 's middags gaan we naar een ondergelopen steengroeve en vervolgens een haventje bij Klagshamn. De groeve zou goed moeten zijn voor eenden, maar levert alleen tafeleend en fuut als nieuwe soorten op. De haven valt ook wat tegen, de enige bijzondere waarneming is een schaars geklede rondborstige Zweedse schone die gefotografeerd wordt. We wandelen een stuk door een meidoornbos, maar er zijn maar heel weinig zangertjes te vinden. Halverwege begint het te zij te regenen dat de poncho aan moet. Via de supermarkt en flappentap om 17:00 terug op de camping. (Later zouden er niet minder dan 7 velduilen geteld worden)

Héél veel zangvogeltjes

Wederom vroeg op om bij zonsopkomst op Nabben te staan. De wind is vannacht gedraaid van Oost naar Zuidwest en de lucht is schoon gewaaid en geregend. Wat onmiddellijk opvalt is dat er minder sperwers zijn dan gisteren, maar je ziet er evengoed nog genoeg. Het 1e uur is wat stilletjes, maar dan barst het trekgeweld in alle hevigheid los. Wolken van 100-en vinken en sijsjes komen achter elkaar over. Daar tussen ook weer kwikstaarten, leeuweriken, piepers en ander grut. In de lagune zwemmen een heleboel zeehonden. Men telt er wel 60! Daar ook allerlei eenden en een middelste zaagbek. Een smelleken probeert een pieper te vangen maar faalt. Bij de vuurtoren zitten we ook nog een tijdje te kijken en te wachten op de deelnemers (en excursieleider) van excursie 2. We zien in die tijd een groepje kruisbekken en een 4-tal gierzwaluwen over komen. Ook komen zeker 40 wespendieven over, drijvende op de lichte thermiek. Terug op de camping besluiten we om op de hei te gaan zitten kijken naar de roofvogeltrek. Dit levert ons onder meer een zeearend en een aantal rode wouwen op.  Als het wat bewolkt raakt droogt de trek op. De rest van de middag hang ik wat rond op de camping. Zodra de zon er even doorkomt zie je admiraalvlinders (atalantas) vliegen. Alleen of in groepjes. Ook zie ik een kleine vuurvlinder op de hei. Morgenochtend ben ik excursieleider voor de Nabben-excursie. Rond 21:30 in bed, na de luifel afgebroken te hebben, die nu de wind gedraaid is niet veel nut meer heeft.

Sperwers en meer

Na een korte nacht om 5:30 op voor vertrek per fiets naar Nabben, de punt waar de grote oversteek naar Denemarken begint voor de vogels (en een golfbaan). Met het eerste licht staan we er klaar voor. Boven de green bidt een torenvalk, en algauw zien we de 1e sperwers. Ook horen en zien we witte-en gele kwikken, graspiepers en vinken. Maar wat het meeste opvalt zijn de grote aantallen sperwers. Je kunt niet kijken zonder er minstens 2 te zien. Na een uur of 2 beginnen ook de grotere roofvogels los te komen en zien we de ene na de andere wespendief vertrekken.even voor 9:00 uur staan we weer bij de vuurtoren. Er schijnt vanochtend een bokje te zijn gevangen en dat wordt aanstonds getoond. Dat is gebruikelijk blijkt. Bijzondere ringvangsten worden om 9 uur getoond. Erg leuk. Ook gaat nu het winkeltje van het vogeltrekstation open. Je kunt er kaarten en postzegels kopen, maar ook koffie en heerlijke kaneelbroodjes. Na de koffie via de supermarkt terug naar de camping. 's middags maken wet nog een wandeling langs de lagune achter de camping, dat levert nog een rode wouw op.

Falsterbo

Na een voorspoedige reis zaterdag 17 september omstreeks 15:00 uur gearriveerd op Camping Ljungens. Ik ben niet eens de laatste.  Tent opgezet, gegeten en om 20:00 uur het gebruikelijke rondje chocolademelk inclusief kennismaken. Op tijd naar bed want morgenochtend om 5:45 vertrek.

Zomaar op het dak (van de schuren) en in de tuin (van de buren).

Toen ik thuiskwam zat er in de plas op het dak van de schuurtjes een jonge witte kwik. Die plas die ligt daar omdat er geen grind meer op het dak komt. Schijnt beter te zijn tegen de uitdroging van de dakbedekking. Dat opent wel perspectieven, want als een witte kwik hem kan vinden, kan een grote gele hem natuurlijk ook vinden, net zoals ze het winkelcentrum hier 200 meter vandaan kunnen vinden... Ik zou het niet erg vinden om hem op mijn tuinlijst te hebben....

Jonge witte kwikstaart.

Even later, ik ben bezig die witte kwik te determineren (ik zie ze niet dagelijks en al helemaal geen jongen...), landt in de spar van de buren de residente jonge bonte specht op het voedernetje. Nou wil je dat eigenlijk helemaal niet zien natuurlijk, dat netje, maar ik denk, zonder voedernetje ook geen specht, dus vooruit maar.

Jonge grote bonte specht, te herkennen aan zijn geheel rode petje.

Double dip wordt double trip

Net als zondag de steppekievit werd ook de hop in Amsterdam later op de dag weer terug gevonden. Ik kon de verleiding niet weerstaan en ben na werktijd teruggegaan. En met succes. In de bouwput die de omgeving van het Shellgebouw Overhoeks nu is fladderde hij rond. Even op de weg zittend liet hij zich even mooi bekijken door de van Phil geleende verrekijker (Phil, bedankt). Voldaan toog ik voor de 2e keer op een dag huiswaards. Omdat ik toch moest wachten op de vertraagde trein heb ik me in de tussentijd maar getrakteerd op een lekkere pastamaaltijd. Thuis op de stoep bedacht ik dat ik mijn huissleutels op kantoor had laten liggen.Gelukkig heb ik altijd een reservesleutel in mijn portemonee zitten, dus kon ik toch gewoon naar binnen.

Foto's Lesbos en Witrusland

Volg de links voor foto's van Lesbos (22 t/m 29 april 2011) en Wit-Rusland (26 mei t/m 6 juni 2011).

Double dip

Zondag was ik in Flevoland. Gewoon om lekker te vogelen, maar ook om te proberen de daar gemelde steppekievit te zien. Dat mislukte helaas, al zagen we daarvoor in de plaats een zwarte ooievaar. Ook leuk. Vandaag tussen de middag een uurtje vrij genomen om de in Amsterdam ontdekte hop te proberen. Hij zit tenslotte vlak bij het CS. Helaas mislukt ook deze poging. Een double dip dus voor mij deze week.

Krekelzanger, 't kost wat moeite, maar dan heb je ook wat.

Vrijdag werd in de buurt van de stad Groningen een krekelzanger ontdekt. In het weekend had ik geen zin/tijd om er heen te gaan, en bovendien waren er werkzaamheden aan het spoor, waar door de reis, die normaal ruim 2 uur duurt, tegen de 3 uur zou duren, toch ff wat te veel van het goede. Daarom vanmorgen (Niet te vroeg, ik heb tenslotte vakantie) in de trein naar Groningen geklommen. Om kwart over 1 was ik ter plaatste en ik was de fiets nog aan het wegzetten toen ik 'm al hoorde. Even later had ik 'm ook in beeld. In eerste instantie ernstig verscholen tussen de takken van een hondsroos, maar na een half uurtje geduld verscheen hij even mooi in beeld. Ik heb ook een filmpje gemaakt, maar dat is een filmpje van de struik, met het geluid erbij.

Zo gaat het nou altijd...

Zoals je ziet kom ik al weer een tijdje niet tot bloggen. Ik zal het verhaal van Lesbos binnenkort (in enigszins telegramstijl) afmaken en ook het verhaal van Wit Rusland toe gaan voegen. Intussen is de jaarlijst al weer een behoorlijk stukje gevorderd. Gisteren (zondag 19 juni) een poging gewaagd de grauwe fitis in Alphen aan den Rijn te twitchen. Dat lukte, met wat geduld welliswaar, heel aardig. Ik had de trein van even voor 1 uur uit Bilthoven en was een klein uurtje later in Alphen. Daar een OV-fiets gehaald en al gauw fietste ik in de aangegeven wijk rond. Er waren meer vogelaars ter plaatse, maar hun gezellige gekeuvel en geklit in diverse groepjes gaf al aan dat de vogel niet in beeld was. Verschillende malen het wijkje omfietsen, een keertje links om, een keertje rechts om, hier en daar eens even luisteren, leverde niets op. Dan maar een poosje kletsen met deze en gene, er waren tenslotte genoeg (semi) bekenden. Tegen 4 uur, juist toen ik besloten had dat het maar weer tijd was om naar huis te gaan begon iedereen in auto's of op fietsen te springen of hard te rennen. De vogel was een eindje verder op weer gevonden! Op de brug over de Oude Rijn stonden we even later met zijn allen te luisteren naar een onverstoorbaar zingende grauwe fitis. Hem zien was nog even andere koek, maar een vriendelijke meneer aan de Frederik Hendrikstraat vond al die comotie wel leuk en liet ons in zijn tuin om beter te kunnen kijken en ja hoor, zwaaiend in de wind liet het beestje zich ongeveer een minuut lang goed bekijken. Alle kenmerken waren te zien. Duidelijke oogstreep, veel grauwer (hij heet tenslotte grauwe fitis) dan onze gewone fitis, vleugelstreepje. De zang er bij maakte elke twijfel overbodig. Soort 180 voor de jaarlijst, en 282 voor de lifelist, want dit was een lifer voor mij, is (wat mij betreft) onweerlegbaar binnen. Pas als de CDNA (Commissie Dwaalgasten Nederlandse Avifauna) hem beoordeeld heeft mag ik hem officieel tellen, maar dat is niet meer dan een formaliteit, het beestje is zo uitvoerig gefotografeerd en de zang door veel mensen vastgelegd. Overigens klopt de telling hier nu weer. Zal proberen dat zo te houden.

23 april, de dag van de ortolaan en turkse boomklever.

Om 8 uur aan het ontbijtbuffet, met heerlijke yoghurt, cornflakes, brood, jam, honing, kaas en worst, maar ook komkommer, tomaat, feta en olijven, wat ik dan weer niet zo bij het ontbijt vind passen. Om 9 uur vertrek richting de berg Olympus (elk grieks eiland schijnt zijn eigen Olympus te hebben) op zoek naar de turkse boomklever. Eerste stop is echter bij de Roodpootvalken die Bauke gistermiddag ontdekte in de buurt van de zoutpannen. Een mooi adult mannetje zit op fotografeerbare afstand, terwijl over ons hoofd 3(!) slangenarenden zeilen op de stuwing van de wind tegen de helling op.

Slangenarend 1 van de 3.

Roodpootvalk

Hierna verder naar Achladeri waar de turkse boomklever zou moeten broeden. Lesbos is de meest toegankelijke plaats in het Westpalearctisch gebied om deze soort te zien. Een echte must-see dus. We stoppen bij een vervallen schuurtje en lopen wat rond. 'De boom' ziet er wat verlaten uit, maar volgens de berichten zou hij zich elke 20 minuten moeten vertonen.

De nestboom van de turkse boomklever.

Ortolaan.

Helaas doet hij dat niet voor ons, maar er zijn genoeg andere leuke dingen te zien. Bonte- en withalsvliegenvangers zitten her en der verspreid, nachtegaal en europese kanarie zingen dat het een lieve lust is en Bauke (alweer, die jongen is scherp!) ontdekt een ortolaan.  Ook zijn er allerlei leuke plantjes te zien. Een mooi paars leeuwenbekje, vogelmelk, rood en blauw guichelheil en nog veel meer. Na 2 uur (of meer of minder, ik heb er niet op gelet). Verzamelen we ons weer om verder te gaan. Helaas vooralsnog dus zonder turkse boomklever. Met de ramen open om maar geen geluidje te missen rijden we verder. Diep beneden ons stroomt een riviertje. Hier broedt de grote gele kwikstaart. Een zeldzaamheid voor Lesbos. Als we uitstappen horen we even een boomklever-achtig geluid, maar we vinden de maker er van niet. Dan zoeken we de ggk. Die laat zich gelukkig wel zien op de afgesproken plaats. Terug bij de busjes hoort iemand staartmezen. We zien ze ook, maar ze zien er heel anders uit dan bij ons. Veel donkerder, met een zwart kinvlekje en een kortere staart. Wat studie leert dat hier de ondersoort A.c. alpinus voorkomt, de zgn. turkse staartmees. We hebben de turkse boomklever dan misschien nog niet gezien, maar wél de turkse staartmees. Hierna wordt het lunchtijd, dus op naar Agiasos. Wederom, ondanks dat het toch een beetje fris is eten we lekker buiten op een overdekt terras. De eigenaresse van het etablisement schuift zonder morren een rij tafels voor ons aan elkaar zodat we met zijn allen aan een lange tafel zitten.

Eten in Agiasos.

Wederom pasta met een biertje voor een paar euro's. Na de lunch even gauw bij het souvenir winkeltje tegenover het restaurant een kleinigheidje voor de collega's die thuis mijn werk doen gekocht. In het dorp zingt op een schoorsteen een blauwe rotslijster. Het klinkt wel een beetje als een merel, maar toch anders. Weer verder, nog steeds op zoek naar de tbk. Via een mooi wegje met prachtig uitzicht over het stadje rijden we verder naar boven.

Agiasos.

Op een mooi plekje zetten we de auto neer en lopen verder naar boven. Al gauw horen we weer het boomklever geluid en nu zien we ook de maker er van. Jawel, de turkse boomklever. Zijn roepje is wat ijler en korter dan dat van onze eigen boomklever. Hij laat zich kort, maar erg mooi door iedereen bekijken. De weg loopt door een mooi oud tamme kastanjebos. Overal bloeien mooie anemonen en andere bloemen. Dracunculus staat er volop maar is nog in blad. Na deze wandeling is het tijd om de terugreis te aanvaarden. Rond 7 uur zijn we weer thuis. Mooi tijd om even op te frissen voor we aan de borrel gaan. Vandaag maar binnen eten, want het was toch wel erg koud gisteravond, ondanks de terraskachels.

Lesbos. 22 april, reisdag maar ook 1e waarnemingen

Stipt om half 5 vanmorgen stonden Rien (Kordes, mijn reismaatje) en ik klaar voor de taxi. Deze was echter 10 minuten te laat omdat hij naar het verkeerde adres gestuurd was, waar hij vervolgens ons de schuld van gaf. Sukkel. Gelukkig was het niet druk onderweg zodat we toch met maar 5 minuten vertraging op Schiphol aankwamen. Hier stond de rest van ons reisgezelschap, totaal 12 deelnemers en 2 reisleiders al klaar om te gaan inchecken. Omdat een van de heren (Wim) problemen had met overgewicht van zijn bagage moest er wat gerommeld worden. Ik heb toen Steven (reisleider 1) zijn laptop overgenomen in mijn handbagage zodat zijn handbagage als ruimbagage meekon en hij een stuk bagage van Wim als handbagage kon meenemen. Natuurlijk was ik dat al weer vergeten op het moment dat we door de handbagagecontrole gingen en moest mijn rugzak nog een keer door de scanner. Gelukkig verder geen problemen. Hierna hoognodig tijd voor ontbijt en koffie. De 1e gelegenheid was Starbucks. Daar dus maar neergestreken, maar wel debiel duur. Bijna 20 euro voor 2 koffies en 2 broodjes... We moesten instappen bij gate D87, verder weg bestaat haast niet dus we hebben ook nog stevige ochtendwandeling gemaakt. Keurig op tijd (7:40 uur) vertrokken we. Ik had een plekje bij het raam en het was redelijk helder, heb dus lekker uit zitten kijken. Om 12:00 uur lokale tijd landen we op Mytiliny (een uur later dan bij ons) en om 1 uur zaten we in de busjes op weg naar Molivos. De temperatuur viel wat tegen, en het waaide nog al, maar het was wel mooi zonnig weer. Na een poosje rijden komen we aan bij een rivierarm die uitmond in een baai (op de kaart opgezocht, Dipi Larissos rietvelden). Hier is het eerste wat we waarnemen een cetti'szanger die explodeert als we de deur van de bus open doen. Verder o.a. gier- alpengier-, oever-, boeren- en roodstuitzwaluwen, balkankwikstaarten, ijsvogeltje, aalscholver, arendbuizerd en - verre - witwangsterns. Na een poosje kijken gaan we verder. Volgende stop is bij Mesa, aan de oostpunt van de baai van Kalloni. Hier vliegen witvleugel- en witwangsterns, leuk om te vergelijken en voor het eerst dat ik beide soorten zo goed kan zien. Op een van de brugpijlers alweer een ijsvogeltje (in NL nog niet een gezien dit jaar en hier 2 op 1 dag...). Vervolgens naar Skala Kalloni voor de lunch. Heerlijk op een overdekt terras aan het water. Pasta met een lokaal biertje (Mythos) 8 euro... Overal lopen zwerfkatten, waarvan veel hoogzwangere moedertjes. Sommige bedelen aan tafel, andere liggen gewoon midden op het terras.

Zwerfkatjes bedelen aan tafel

 Na de (late) lunch tijd voor nog wat vogelen. We rijden vanuit het stadje naar een klein pleintje met eucapyptus bomen, de zgn. Mini Soccer Pitch. Hier wonen de dwergooruiltjes. Eentje zit in de boom direct naast de bus, een andere in een boom verderop. Ze storen zich niet aan het feit dat ze lokale beroemdheden zijn en dutten rustig.

Dwergooruil

Na de dwergooruilen rijden we langs (en door) de Eastriver (Tsiknias hoor je nu officieel te zeggen, maar bij vogelaars bekend als Eastriver) wat grote- kleine en blauwe reiger oplevert. Overal zingen grauwe gorzen en zitten paapjes. Verder hoor je - zeker langs de rivier - op veel plaatsen de cetti's zanger. Bij de zoutpannen aangekomen zien we onze eerste steltkluten, kluten en flamingo's. Inmiddels wordt het tijd om naar het hotel te gaan om ons daar te installeren. We arriveren daar rond half 7. Rien en ik hebben een kamer met een 1-persoons en een 2 persoonsbed. Ik mag het grote bed, Rien neemt het kleine. Na nestelen tijd voor een drankje op het terras. De zon gaat onder en het wordt koud. Toch eten we vanavond buiten. Morgen maar binnen. Na lijsten om even na 10 uur moe maar voldaan na een dag vol indrukken in bed.