200

Gisteren haalde ik de mijlpaal van 200 vogelsoorten op de jaarlijst. Bijna 5 maanden eerder dan vorig jaar. Hoe dat kan... Ik ben duidelijk meer en op de goede tijden in het veld geweest. Onder anderen met Pasen een paar dagen in het Lauwersmeer gebied, en begin mei een lang weekend op Texel. Verder heb ik een aantal doelgerichte tochtjes gemaakt. Naar aanleiding van meldingen op waarneming.nl op pad in de buurt, of echte twitches, naar aanleiding van meldingen via Dutch birdalerts wat verder weg, vaak samen met Annemiek. Nr 199 en 200 waren grauwe vliegenvanger en vuurgoudhaantje. Die laatste hoorde ik zingen, maar ik was niet 100% zeker. Ik wilde het dus even controleren met zang op de telefoon. Daar reageerde hij direct op. Onmiddellijk zat hij vlak boven mijn hoofd, zijn oranje kuifje recht overeind, luid te zingen. Erg leuk. Nu verder. Vorig jaar kwam ik tot 218. Doel wordt dus nu teminste 219...

Inhaalslagje

Het is een drukke rare tijd geweest met werk en andere dingen. Gelukkig ook genoeg tijd gehad om leuke dingen te doen (lees vogelen). Een kleine samenvatting van wat er sinds half maart gebeurd is op dat gebied. Een paar tripjes op de zondagmiddag, OVP en Zouweboezem, gecombineerd met een paar kleine twitches brengt de jaarlijst op 168.  Een lang weekend met Pasen in het Lauwersmeer was wel een van de highlights, ondanks dat het maar 3 nieuwe jaarlijstsoorten opleverde. Het was héél lang geleden dat ik daar geweest was, eens als kind, en daarna nooit meer. Ik weet vrij zeker dat het niet weer zo lang zal duren... Vele tienduizenden brandganzen bij elkaar en daar dan 2 roodhalzen uithalen is een fijn gevoel, of met de zon op je rug kijken naar een weiland vol gele kwikken, rietgorzen en ander klein spul terwijl op de achtergrond blauwborsten zingen en baardmannetjes pingelen....In de stromende regen luisteren naar het liedje van de Pallas' boszanger. Dat waren daar dan weer de highlights van. Een beetje een domper was het naar Wijchen afreizen om daar op het perron te ontdekken dat de grijze wouw nét weg is... Ach ja, vrijdag de 13e, ik had het kunnen weten. Gelukkig had ik de dag er voor - alweer in de stromende regen - mooi 2 beflijsters gevonden op de plek waar ik ze 3 jaar eerder voor het eerst in NL zag, met als bonus m'n eerste tapuit voor dit jaar. Zondag de 15e liet de draaihals bij de Lepelaarsplassen zich niet vinden, maar twee steltkluten met een zwarte ibis als toetje is niet slecht...

Fogol vaartocht

Vanmorgen had ik de trein van acht uur, zodat ik om even over tien uur in Enkhuizen aan boord van de Friesland - voormalige veerboot naar Terschelling - kan gaan voor een vaartocht op zoek naar Toppereenden. Het weer is niet optimaal, een stijve bries en als we uitvaren begint het te regenen. Gelukkig regent het maar kort, maar het blijft bewolkt en koud. We zien gelukkig genoeg. Onder anderen geoorde fuut, lepelaars in de broedkolonie, en al heel veel toppers in de spaarbekkens. Als we bij de Kreupel aankomen breekt de zon door. Vele duizenden aalscholvers en toppers fourageren er, en vliegen in golven voor ons uit. Helaas te ver voor goede foto's. Op de kreupel zelf veel meeuwen, waartussen ook minstens 2 Zwartkopmeeuwen. Op de weg terug gezellig gekletst met allerlei mensen.

Redmond O'Hanlon in Arminius

Ik was vandaag naar een interview, door Alexander Reeuwijk, met Redmond O'Hanlon. Het was een leuke avond met veel anekdotes uit de vele reizen die hij in zijn leven gemaakt heeft.  Kees Moeliker, curator van Het Natuurhistorisch, had ook een rol, en opende de avond met een mooi verhaal over een Waterral die dood werd gevonden in de Arminiuskerk, voor het schilderij van Cornelius Nozeman, (1721 - 1786) Dominee, en schrijver van de eerste nl-se vogelgids, uit 1786. In deze gids beschrijft hij onder de naam waterral het porseleinhoen. De waterral is wraak komen nemen... Na dit verhaal de 'hoofdact' van vanavond. Redmond O'Hanlon. Hij verteld precies zoals hij schrijft, uitgebreid, en gelardeerd met gekke anekdotes. Hij begint met te vertellen dat hij, tot zijn kat er een ving en onder het echtelijk bed losliet, nog nooit een waterral gezien had. Deze woonde bij de vijver aan het eind van zijn tuin. Hij had hem vaak genoeg gehoord, maar nog nooit gezien.   Na nog een aantal mooie verhalen is er tijd om hem te ontmoeten en eventueel boeken te laten signeren. Ik heb mijn ouwe half stukgelezen versie van Congo meegenomen. Heb een paar woorden met hem gewisseld, maar het was erg druk en er waren nog veel mensen achter mij. Hier een plaatje van mijn gesigneerde boek.

Testje

Ik heb de blogger app geïnstalleerd, eens even zien hoe dat werkt. Foto's uploaden gaat ook makkelijk.

Fyledalen

Eigenlijk had ik vanmorgen weer vroeg op zullen staan, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Daarom maar uitgeslapen en een beetje omgedoedeld. 's Middags op excursie naar Fyledalen, een gebied in het binnenland waar steen- en zeearend voorkomen. Fyledalen is een mooi stil dal met een paar boerderijen. Het wemelt er nog van de zwaluwen. Voornamelijk boeren-, maar ook nog enkele huiszwaluwen doen zich te goed aan de insecten rondom de boerderijen. We zetten de auto neer om te gaan wandelen, maar zijn nog niet goed en wel uitgestapt als een grote arend op de thermiek de heuvelrug over komt zeilen. Een juveniele steenarend!! Even later wordt hij gevolgd door een rode wouw. In het bos roepen ondertussen goudhaantjes, zwarte mezen en een enkele kruisbek. We rijden toch nog een eindje door. Als we de auto nogmaals parkeren om dan nu toch echt te gaan wandelen zeilt een juveniele zeearend voorbij. Het kan niet op!! Op zeker moment horen we een raar geluid. Het duurt even tot het tot ons doordringt dat we naar boomkikkers staan te luisteren! Voor we naar huis gaan rijden we nog langs een meer waar we de zeearend nog een keer zouden kunnen zien. Onderweg zien we echter ook de steenarend nog een keer prachtig over komen. Op het pad naar het meer vind ik een dode ringslang, en aan het meer zien we inderdaad de zeearend nog een keer. Niet geweldig, want we kunnen niet aan de oever komen, maar toch. Ook een visdiefje is ter plaatse. Leuk voor eind september. Thuis na eten en choc weer op tijd naar bed voor morgenochtend een laatste keer Nabben.

Vogels ringen, hoe en waarom.

Vanmorgen is vroeg opstaan eens niet nodig. Dus gewoon tijd voor douchen en op een vakantieachtige (7:00 ipv 5:30) tijd opstaan. Om half 9 worden we verwacht bij de vuurtoren voor een nog niet bekende aktiviteit. Kan een excursie zijn, kan een rondleiding in het ringstation zijn, of nog wat anders. Het blijkt dat we een verhaal verteld krijgen over het hoe en waarom van ringonderzoek. Voor velen van ons natuurlijk een beetje gesneden koek, maar even goed een zeer interessant verhaal van 2 uur. Een verhaal dat met veel verve en ethousiasme verteld door Karin, een vrouw van mijn leeftijd, misschien zelfs nog wat ouder, die behalve vrijwilliger bij het ringstation ook de lokale weervrouw is. Elke 3 uur om 0, 3, 6, 9, 12 enz. Greenwich meantime leest ze de weergegevens af van het weerstation in de tuin van de vuurtoren. Dag en nacht, 365 dagen per jaar. Ze vertelt over het ontstaan van vogels uit dino's, het ontstaan en nut en noodzaak van vogeltrek en over het vangen en ringen.  Bij het onderdeel over het hoe en waarom van ringen wordt het aanschouwelijk onderwijs. Uit een katoenen zakje met een strandzeefje eronderaan genaaid komt een roodborstje tevoorschijn.

Aanschouwelijk onderwijs.

Uitgebreid wordt ons getoond wat er nou eigenlijk allemaal gemeten en gewogen wordt voordat een vogel een ringetje krijgt.

Na het verhaal tijd gauw terug naar de camping want 's middags gaan we met de  fiets op excursie naar Lillahamn. Al voor we de fiets hebben neergezet worden we verrast door een juveniele steppekiekendief die jaagt langs de waterkant. Al jagend komt hij vlak over ons heen. Alle kenmerken zijn mooi te zien. De kaneelbruine buik, de 'boa' (lichte halsring) en de lichte stuit. Verder op, aan het eind van de weg parkeren we die fiets en maken een lange wandeling. Op een betonnen schuurtje zit een slechtvalk, die even later vertrekt, alle aanwezige ganzen en eenden in paniek uiteen jagend. Langs de waterkant fourageren piepers en kwikstaartjes. Heel in de verte op een baken zit een zeearend. Eigenlijk alleen het feit dat je hem uberhaupt kan zien, gezien de afstand maakt er een zeearend van, want verder kan je er niet veel aan herkennen. Een tweede gebiedje kunnen we niet vinden, maar we houden ons dan maar bezig met een weiland vol kwikstaarten, kneuen en mogelijk fraters.Op weg terug nog even een paar boodschapjes en thuis eten, choc en op tijd naar bed want morgen weer vroeg op.